"تلاش بیهودهٔ عشق" کمدی‌ای از ویلیام شکسپیر است که احتمالاً در سال‌های ۱۵۹۴ تا ۱۵۹۵ نوشته شد. داستان درباره پادشاه ناوار و سه همراه اوست که سوگند می‌خورند به مدت سه سال از زنان دوری کنند و زندگی خود را وقف مطالعه و دانش سازند؛ اما با ورود شاهدخت فرانسه و همراهانش، هر چهار مرد عاشق می‌شوند و سوگندشان را زیر پا می‌گذارند. شکسپیر با زبانی سرشار از طنز، بازی‌های کلامی و موقعیت‌های کمیک، غرور جوانی، خودفریبی، عشق و تضاد میان آرمان‌های عقلانی و احساسات انسانی را به تصویر می‌کشد.
