"تاجر ونیزی" نمایشنامه‌ای از ویلیام شکسپیر است که احتمالاً در سال‌های ۱۵۹۶ تا ۱۵۹۷ نوشته شده است. داستان درباره آنتونیو، تاجری در ونیز، است که برای کمک به دوستش باسانیو از شایلاک، وام‌دهنده‌ای یهودی، پول قرض می‌گیرد و در برابر آن تعهدی غیرمعمول می‌پذیرد: اگر بدهی در موعد مقرر پرداخت نشود، شایلاک حق مطالبه بخشی از گوشت بدن او را خواهد داشت. با پیچیده‌شدن ماجرا، نمایشنامه به موضوعاتی چون عدالت، انتقام، بخشش، عشق، پول و تعصب می‌پردازد. شخصیت شایلاک نیز از جنبه‌های بحث‌برانگیز اثر است؛ زیرا نمایشنامه هم پیش‌داوری‌های ضدیهودی زمان شکسپیر را بازتاب می‌دهد و هم رنج و بیگانگی شخصیتی را نشان می‌دهد که با تبعیض روبه‌روست.
